پیشتر این سئوال برایم مطرح می شد که وقتی با این همه صبر و حوصله و دقت و مشقت مهره ها را با نظم و ترتیب خاصی می چینند (به قدری دقت در این کار به کار رفته که آدم از دیدنشان هم سرگیجه می گیرد)با چه دلی و تنها با یک اشاره،یک اشارهْ کوچک تمامی آنها را به هم میریزند(هر چند بعد از ضربه تماشای صحنه های بی بدیلی که خلق شده دیدن دارد)

اما امروز بهتر می توانم به این سئوال پاسخ بدهم و می فهمم چرا با همان اشارهْ کوچک حاضرند دسترنج مدتها برنامه است.

حکایت ما انسانها یا بهتر بگویم کار ما هم چنین است:زمانی بقدری با صبر و حوصله مشغول به کار هستیم که روی هر چه مور را سفید می کنیم و به اطراف و اکناف توجهی نداریم و گاهی اوقات قبل از به پایان ر سیدن راه به تمام ساخته هایمان پشت پا می زنیم،بدبختانه اکثرآ چنان خرابی ای به بار می آوریم که پلی هم برای برگشت باقی نمانده.

البته بسیارند آدمهائی که حاضرند بدون تغییری آن راه را تا ابد ادامه بدهند تا پرسهْ زندگیشان به گردش خود ادامه بدهد.

اما وقتی مهره ها با یکدیگر برخورد می کنند صحنه های حیرت آور و لذت بخشی را به وجود می آورند،شاید ما هم با ضربه ای کوچک بتوانیم به این لذت برسیم!حالا اگر خراب شد مهم نیست چون لذتی را چشیده ایم که تمام عمر صرف چیدن آن کردیم بدون اینکه معنای حرکاتمان را درک کرده باشیم.

از سپیده دم تا شامگاه در حال ویران کردن هستیم حداقل یک بار این ویرانی با ارزش باشد.همیشه خرابی بد نیست.

"باید از چیزی کاست تا به چیزی افزود."

چون ندارم با خلایق الفتی                                                    خلق پندارن که من دیوانه ام

کس نگردد واقف به اسرار من                                                  زانکه همچون گنج در ویرانه ام

دیشب برای کشیدن طرحی مداد و کاغذی برداشتم،ذهنم به طرز باورنکردنی ای بسته شده بود.هر چقدر به آن فشار آورم حتی اشاره یا جرقه ای کوچک....هیچ.....سکوتی محض به دستانم فرمان عقب نشینی می داد،اما دستانم بی اذن و شتابان و بی منطق بر روی کاغذ سفید شروع به حرکت کرد.

سعی داشتم آرامشان کنم اما چه کوشش بیهوده ای!هنوز لحظاتی نگذشته بود با حیرت دیدم دست آزادم کاغذ دیگری برداشت،باز هم خطوطی بی منطق جلوی چشمانم حرکت می کرد.

نفس عمیقی کشیدم و منتظر نتیجه ماندم:چنانکه کودکی در انتظار زاده شدن باشد،چه انتظار بی ثمریست برای آن کودک!

گذشت عقربه های ساعت و نزدیکی هر سهْ آنها به ۴صبح وادارم کرد به دستانم فرمان ایست بدهم.عجبا!طرحی شده بود که انتظارش را نداشتم!هر بار با کشیدن ابعاد و چهار چوب خاصی در آخر به فرمی از کاشیکاریهای سنتی می رسیدم اما این بار مثل کاشیکاریهای دیواره ای نبود،مناره ای شده بود برای خودش!هر جا نشانی از ذهن ساکتم به جا مانده بود.

گاهی خوب است به خودمان فرصت بدهیم و بدون اجازهْ منطق پیش برویم،نتیجه اش هر چه باشد شیرین است.برای من اکثر اوقات چنین بوده، به عواقبش می ارزد.

طرحم را برداشتم و با دقت تا می کنم.(این طرح قابل اجرا نیست!)بین صفحات سررسیدی قدیمی که یادگار دیرینهْ دستنوشته ها و یا طرحهای مسکوتم بوده می گذارمش.(حجمشان بیشتر شده باید خانه تکانی کنم).

دوباره آغاز می کنم،ساعت:۴۵ ۶ بامداد طرح جدید و منطقی ام تمام می شود.نیم نگاهی می اندازم با قدرت تصور و تجسم سعی می کنم رنگ آمیزی اش کنم.با قابی به ابعاد ۲۰×۳۰و پاسپارتوئی سیاه مناسب خواهد شد.

امتحان کنید یک ساعت بدون منطق همیشگی کاری را انجام دهید (نه هر لحظه از زندگیتان را)باور کنید نتیجه اش از نوشیدن هر نوع آرامبخشی مثمر ثمرتر است....