"من باید آنچه را که احساس می کنم بنویسم و می نویسم ولی تو ای پاسدار جهالت اگر می خواهی دهان مرا قفل کنی قفل کن اما فراموش مکن که همان انسانی دیروز ندانسته برای تو قفل می ساخت امروز دانسته کلیدش را برای من می سازد.

از درد سخن گفت و از درد شنیدن                                  با مردم بی درد ندانی که چه دردیست..."

فاصله ام با پدرم،مادرم،دوستانم و از همه بدتر با خودم چقدر زیاد شده.چه زود فراموش می کنم که دیروز چگونه گذشت؟شما هم فراموش کردید؟روزهائی که با بچه های هم سن و سالم برای بازی بیرون می رفتم و موقع برگشت معنی نگاه نگران مامانم رو درک نمی کردم(البته هنوز هم همین نگاه رو داره بخصوص وقتی تاخیر به چند ساعت کشیده می شه فقط غلیظ تر شده).روزهائی که چه احمقانه برای زودتر سپری شدنش بی تابی می کردم تا زمان سریعتر بگذره و من یک روز بزرگتر بشم.خنده دار نیست همهْ کودکان آرزوی بزرگتر شدن را دارند و بزرگتر ها آرزوی تجربهْ دوبارهْ یک روز کودکیشان را؟

هر چند با روز تولدم تقریبا۸۲ روز فاصله دارم ولی از رسیدنش وحشت زده می شوم.هر سال با نزدیکتر شدن این روز ترس و دلهره دارم.فاصله زیاده اما با پیدا کردن این هدیه دوباره یادم اومد که شمارش معکوس آغاز شده. کاش می شد هیچ روزی رو به عنوان سالروز میلاد در صفحهْ شناسنامه ها ننوشت.

از بادهْ نیست سرخوشم و مست                                        بیزارم و دلشکسته از هر چه که هست

من هست به نیست دادم و افسوس که نیست                  در حسرت هست پشت مرا پاک شکست

می درخشد در پس این پردهْ تار

 ای فردا ای روز بی نیرنگ

دیریست در پی تو می پویم

ز درون این تیره شب تاریک

ای فردا من سوی تو می آیم

رنج است و درنگ نیست،می تازم

مرگ است و شکست نیست،می دانم.....

 مطلبی که می خواهم مطرح کنم با بالا هماهنگی ندارد اما مسئله ای تمام ذهنم را در بر گرفته و سلولهای خاکستریش را مشغول کرده.دفتر روزنامه و مجله یکی از هزاران محیط کار در دنیا است که با استرس های خاص خود همچنان به راهش ادامه میدهد و من متاسفانه یا خوشبختانه در این محیط مشغولم. مسئولیت من پیگیری ارسال مجلات و روزنامه ها به شهرستانها و چند کشور همسایه است که تنها وسیلهْ ارتباطی با این افراد تلفن می باشد و گاهی اوقات کامپیوتر.جالب اینجاست که سردبیر روز قبل به خاطر فیش تازهْ تلفن صفر اتاق کار من را بسته اند(لازم می باشد که این مطلب را هم عنوان کنم که قبض این سری نسبت به سری قبل به صورت چشمگیری کاهش پیدا کرده بود)و من برای ارتباط هر لحظه ام باید با سانترال هماهنگ کنم.بحث جالبتر این قضیه این بود که امروز وقتی از وضعیت گله کرده و اعلام کردم با این اوصاف کار من با مشکلات زیادی رو به رو می شود فرمودند اشکالی نداره هر روز با پنج شهر تماس بگیرید بقیهْ روز هم استراحت کنید.خنده دار نیست که به کارمندی گفته شود بقیهْ روز را استراحت کن.شاید باور نکنید ولی برخلاف خیلی از افراد دوست دارم اگر مسئولیتی را پذیرفتم تمام و کمال به سرانجام برسانم حالا این بین چه کار باید انجام بدهم برایم سئوال بزرگی شده؟بهترین پیشنهاد این است که حرف گوش کنم اما......