در هر غروب

در امتداد شب

من هستم و تمامی تنهای ام

با خویشتن  نشستن

در خویشتن شکستن

عظیم دردیست

با خویشتن نشستن

در خویشتن شکستن....

خاموش گشته در من ،

آن پرشکوه شعلهَ خشم آهنگ

ای خوبتر بیا

این شعلهَ نهفته به دهلیز سینه را

چون آتش مقدس زرتشت برفروز

ای خوبتر بیا

که محنت برادر من ، کوهی ست بر دلم

گفتند:

"آفتاب طلوعی دوباره خواهد کرد."

تو بگو آفتاب کو؟

در خلوت شبانه شهرمان

آهسته گام بردار

اینجا طنین گام تو آغاز دشمنی می تواند باشد

اینجا لبخند خنجری ست

آغشته ،

زهرناک ،

و اشک،

 اشک دانه تزویر زندگی ست.

     وقتی به زندگی و رفتار انسان های امروز دقیق می شویم تازه می فهمیم که سگ پرستیدنی تر از آدمها!!!ست!






    شرمنده تمام دوستانی که از این قضیه مستثنی هستن.....

شک ندارم شما  هم تا به امروز حس دلخوری از خود رو تجربه کردید !!!

روزی گفتم:

فنجان غلیظی از اندوه پیش رویم بود

در این شهر غنچه ها چه زود زمین گیر می شوند؟!